Maarten Nijhoff, 11 februari 2009
Singapore Lakeside

Het slotstuk: Sabah's hoogte- en dieptepunten

Hallo allemaal!

Na een comfortabel vluchtje vanuit Kota Kinabalu ben ik eergisteren via Johor Bahru weer in het vertrouwde Singapore terecht gekomen. In meerdere opzichten een wereld van verschil met de plekken waar ik de afgelopen twee maanden heb vertoefd. Terwijl de MRT richting Lakeside zoefde en de stad aan mij voorbij trok, realiseerde ik me dat het eindpunt van mijn overzeese avontuur nu dan toch echt is bereikt. Voor mijn laatste dagen in Singapore heb ik onderdak gevonden in het royale appartement van Benny, die hier een half jaar voor zijn traineeship aan de slag is. Nadat mezelf in de bank had geparkeerd en met enige moeite mijn laptop weer sputterend aan de praat had gekregen, begon ik te typen aan het laatste stukje voor deze blog.
We kunnen er lang of kort over ouwehoeren, maar Maleisisch Borneo is wat mij betreft gewoon een toppertje. Die conclusie kan ik inmiddels wel trekken. Gedurende het semester aan de NUS heb ik de recess week benut om de westelijke deelstaat Sarawak te doorkruisen (zie ‘Back to Basic in Borneo’). Nu was het oosten aan de beurt: Sabah. Ik had hier twee doelen voor ogen. Ten eerste wilde ik de Mount Kinabalu beklimmen en ten tweede wilde ik weleens aan den lijve ondervinden waarom het duiken rond Sipadan door elke doorgewinterde duiker de hemel wordt ingeprezen.

Mount Kinabalu
Na een paar dagen van (relatieve) rust in Kuala Lumpur, waagde ik op de laatste dag van januari de oversteek naar Borneo. Nadat ik Kota Kinabalu de nodige spullen had ingeslagen voor de klim, nam ik in een moment van ultieme luiheid een taxi naar Kinabalu National Park. Dit park – 1,5 uur rijden van Kota Kinabalu – ligt aan de voet van de berg waar het allemaal om draait. Een klimvergunning, overnachting, gids en verzekering waren binnen een handomdraai geregeld en daar toen begonnen we aan de klim. Om de kosten enigszins te drukken deelde ik een gids met Daniel, een corpulente Brit van 52 lentes jong. Na de eerste twee kilometer had ik genoeg van zijn slakkengangetje en besloot ik er tussenuit te knijpen. Met de toestemming van de gids kon ik nu in mijn eigen tempo mijn weg naar het Laban Rata Guesthouse op 3000 meter hoogte te maken. Naarmate ik hoger kwam werd de lucht ijler, het pad stijler en nam de vermoeidheid exponentieel toe. Toen ik eindelijk het witte gebouw van Laban Rata onverwacht uit de mist zag opdoemen was ik méér dan opgelucht. Na een welverdiende warme douche en een simpele rijsthap ben ik aangeschoven bij een stel Londenaren en voor ik het wist zaten we te scrabbelen en Monopoly te spelen. Om een uurtje of acht keek ik om me heen en waren we nog maar de enigen in de eetzaal en besloten we onze vermoeide lichamen ook te rusten te leggen.
Die nacht stonden we om 2.00u op en begonnen in het pikkendonker aan de laatste 2,5 kilometer naar de top. Het klimmen ging erg lekker. Zo lekker zelfs dat ik om een gegeven moment geen lichtjes van andere klimmers meer voor me zag en om een uurtje of 5 de top als eerste bereikte. Dat streelde mijn ego natuurlijk wel een beetje, maar mijn euforie was van korte duur. Het zou nog ruim een uur duren voordat de zon op zou komen en de felle wind en hoogte zorgden voor een gevoelstemperatuur van ruim onder het vriespunt. Toen dan eindelijk de zon opkwam – en zelfs Daniel de top had bereikt – had ik het zo koud dat ik mijn camera moeilijk kon stilhouden. Toen de zon eenmaal boven de horizon was uitgestegen steef het kwik snel en ook het uitzicht werd met de minuut mooier. De terugweg viel me een stuk zwaarder dan de heenweg. Meer nog dan de heenreis vergde elke stap op de vochtige rotsen coordinatie en concentratie, iets wat geen gemakkelijke opgave was voor mijn toch al vermoeide onderstel. Toen ik dan na een lange en vermoeiende afdaling dan einde het Park Headquarters weer in zicht kreeg, had ik zoveel pijn in mijn knieën dat ik strompelend over de eindstreep kwam. Ditmaal niet als eerste...

Sipadan & co
Nog diezelfde avond nam ik de nachtbus naar Semporna, het stadje aan de Celebeszee van waaruit de duiktours naar de eiland uit de kust worden ondernomen. Werkelijk een eersteklas ‘shithole’ – ik vroeg me serieus af of de stad op een vuilnisbelt was gebouwd, of dat het er later een is geworden. Maar goed, ik kwam natuurlijk niet voor de stad en hoefde al die smerigheid niet te verduren aangezien ik het merendeel van mijn tijd in de wateren rond Sibuan, Mabul en Sipadan zou spenderen.
De eerste dag stond in het teken van Sibuan. Nauwelijks een eiland te noemen, eerder een zandbank met wat palmbomen en een handjevol zeezigeuners. De tweede dag gingen we de diepte in rond Mabul. Hier was vooral het kunstmatig rif dat mijn aandacht trok. Men heeft hier enkele jaren geleden grote stalen geraamtes laten afdalen en op een of andere manier stikt het er nu van het leven. Het hoogtepunt van het duiken betrof Sipadan. Dit eiland heeft een beschermde status en zodoende mogen er maar 120 duikers per dag naartoe en woont er niemand. Na een 1,5 uur varen ging een wereld van barracuda’s, zeeschildpadden en haaien voor ons open. De duiklocaties met namen als Barracuda Point, Coral Gardens, Turtle Patch en Shark Sanctuary boden het mooiste koraal dat ik ooit gezien heb en een ontelbare hoeveelheid kleurrijke koraalvissen. Voor mijn bezoek dit eiland had ik een onderwater camera gehuurd, een bescheiden selectie is onderaan dit bericht te vinden.

Einde van een tijdperk
En nu zit het er dan echt op. Vanavond vlieg ik vanaf Changi Airport richting Düsseldorf, waar ik na 14 lange vlieguren ’s ochtends vroeg aan zal komen. Na het semester in Singapore en het reizen daarna in totaal 7 maanden, is het misschien ook wel weer mooi geweest. Aan de ene kant verlang ik terug naar mijn leventje thuis, maar aan de andere kant bevalt me het reizende bestaan wel. Wie weet dat dit verhaal nog een staartje krijgt na mijn afstuderen...
En met mijn terugreis valt ook het doek voor deze blog. Ik heb er veel plezier uit gehaald om het te schrijven en de reacties te mogen ontvangen. Hopelijk heeft u, als de lezer thuis, er ook van genoten. Dat was ‘m weer – ditmaal definitief.

Cheers, Maarten

Verras Maarten in Singapore met een belletje via HalloBuitenland.nl